به خواست مردم برای آزادی گردن نهيد!

مردم شريف و آزاده!

طی نزديک به دو هفته‌ای که از اعلام نتيجه‌ی انتخابات ۲۲ خرداد ٨٨ می‌گذرد، ده‌ها تن از مردم بی‌گناه بر اثر يورش وحشيانه‌ی نيروهای سرکوب‌گر به قتل رسيده‌اند. افزون بر اين، شمار بسيار بيش‌تری مجروح و بازداشت شده‌اند. کانون نويسندگان ايران بی‌آن‌که بخواهد وارد بحث ماهيت انتخابات و درستی يا نادرستی شرکت در آن شود بنا بر منشور و اساسنامه‌ی خود از آزادی بيان بی‌هيچ حصر و استثنا برای همه‌ی مردم و معترضان و سرکوب‌شدگان، صرف‌نظر از عقايد سياسی آنان، پيگيرانه دفاع می‌کند و، ضمن محکوم کردن کشتار سازمان‌يافته‌ی مردم حق‌طلب ايران و تسليت و همدردی با خانواده‌های بازماندگان و مردم داغ‌ديده، خواهان آن است که:

سرکوب مردم ایران را متوقف کنید!

صدای آزادی‌خواهی امروز مردم ایران که واکنشی برخاسته از سی سال سرکوب آزادی بیان و حقوق طبیعی آن‌ها ‌است، همه‌ی آزادی‌خواهان و نهادها و دولت‌های دموکراتیک را به‌هم‌صدایی و همراهی فرامی‌خواند.

ما نویسندگان، که طی سال‌های گذشته شاهد بیدادهای فراوان از سوی حکومت جمهوری اسلامی در پایمال کردن ابتدایی‌ترین حقوق انسانی مردم سرزمین‌مان بوده‌ایم و امروز، ناگزیر در مهاجرت و تبعید زندگی می‌کنیم، ضمن همراهی و هم‌صدایی با مردم شریف ایران، به‌ویژه جوانان هوشمند، که برای برقراری آزادی، عدالت اجتماعی و دموکراسی در ایران با مسالمت‌آمیزترین روش صدایشان را بلند کرده‌‌اند، از شما نویسند‌گان و فرهیختگان جهان می‌خواهیم که به یاری آن‌ها برخیزید و در اعتراض به حکومت اسلامی که برای خاموش کردن صدای آزادی‌خواهانه‌ی مردم، سرکوب‌های گسترده‌‌ای را آغاز کرده است، با ما همراه شده و خواستار توقف این سرکوب‌ها شوید.

مهدی استعدادی‌شاد، رضا اغنمی، رضا براهنی، روشنک بی‌گناه، شهرنوش پارسی‌پور، کوشیار پارسی، علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی، حسن حسام، منصور خاکسار، نسیم خاکسار، وازریک درساهاکیان، مهرانگیز رساپور، منیرو روانی‌پور، ناصر زراعتی، علی زرین، اکبر سردوزامی، فرج سرکوهی، اسد سیف، بهروز شیدا، قادر عبداله، رضا علامه‌زاده، احمد کریمی‌حکاک، منصور کوشان، عباس معروفی، فرشته مولوی، باقر مؤمنی، مجید نفیسی، علی نگهبان، پرتو نوری‌علا، محسن یلفانی

برای پیوستن به ‌این همبستگی به میل‌های زیر اطلاع دهید:

jong-zaman[@]hotmail.com

 mansourkoushan[@]yahoo.no

در نقد و معرفی مجموعه‌ی شعر پسته‌ی لال سکوتِ دندان‌شکن است:

فرانو؛ شعری متناسب با ذوق و ذائقه‌ی ایرانی

محمدعلی حیدری، روزنامه‌ی مردم‌نو

پنجاهمین جلسه‌ی گروه ادبیات عصرکتاب اداره‌ی‌کل کتابخانه‌های عمومی استان زنجان به معرفی، نقد و بررسی کتاب «پسته‌ی لال، سکوتِ دندان‌شکن است» نوشته‌ی اکبر اکسیر اختصاص یافت.

این جلسه که با حضور استادان، دانشجویان و علاقه‌مندان در تالار همایش‌های انجمن فرهنگی‌‌ـ‌اجتماعی زنان ساعت 5 عصر روز سه‌شنبه 26 خرداد برگزار شد، ابتدا مهدی جلیل‌خانی، مسؤول گروه ادبیات عصرکتاب به معرفی شاعر، پرداخت و اظهار داشت: اکبر اکسیر متولد 1332 در محله‌ی آبروان شهرستان آستارا است. پس از پایان کارشناسی ادبیات در رشت دبیر ادبیات دبیرستان‌های آستارا شد و در حال حاضر بازنشسته‌ی آموزش و پرورش است و به شاعری، نقد شعر و طراحی آرم و گرافیک می‌پردازد.

وی افزود: شاعر کتاب "پسته‌ی لال، سکوت دندان‌شکن است" شاعری را از سال 47 در انواع قالب‌های شعری شروع نمود. اکسیر در سال 61 اولین مجموعه‌ی شعرش با نام "در سوگ سپیدداران" را در 11 هزار نسخه منتشر کرد. وی از سال 72 تا 81 از شعر کناره گرفت و پس از 10 سال با پیشنهاد شعر فرانو به جامعه‌ی ادبی ایران، دوره‌ی جدید شعری خود را آغاز نمود و طنز به مفهوم مطلق را با شعرهای جدیدش عرضه کرد.

مسؤول گروه ادبیات عصر کتاب گفت: اکسیر، اولین مجموعه از این نوع شعر را با نام "بفرمایید بنشینید صندلی عزیز!" در سال 82 در 3000 نسخه چاپ و منتشر کرد. در سال 85 دومین مجموعه‌ی شعر فرانو را با نام "زنبورهای عسل دیابت گرفته‌اند" به چاپ رساند که بلافاصله به چاپ دوم رسید و در حال حاضر مراحل آماده‌سازی برای چاپ سوم را طی می‌کند. این مجموعه به عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و اثر برگزیده‌ی حوزه‌ی هنری به عنوان کتاب طنز سال در سال 85 انتخاب شد.

اثبات کمی و کیفی تقلب در انتخابات دهم

ما برای اثبات این تقلب از آمار ارائه شده توسط وزارت کشور و بررسی شکل الگویی آن استفاده کرده‌ایم؛ با دانش به این‌که  علم آمار، اشاره به الگوهای جامع  و جهانی دارند. در ضمن برای تأیید و تأکید بیش‌تر از نظریه‌ی کارشناسان نیز استفاده کرده‌ایم.

اعداد و آمار گویاترین جلوه‌ی حقیقت هستند. ما با ارائه‌ی آمار ارائه شده که منابع آن وزارت کشور است، نشان داده‌ایم که هم‌دستان آقای احمدی‌نژاد بدون هیچ شک و شبهه‌ای در انتخابات دست به تقلبی واضح زده‌اند. اثر فراوان گردهمایی و مخارج تبلیغاتی را به هزینه‌ی دولت که غیرقانونی است توسط تیم آقای احمدی‌نژاد در موقعیتی که دیگران این‌چنین امکاناتی را نداشته‌اند، نباید نادیده گرفت. در حین این تبلیغات اگر گزارشات وزارت کشور و دیگر منابع نزدیک به آقای احمدی‌نژاد را مطالعه کنید قطعاً به این نتیجه می‌رسید که برای تخطی در انتخابات برنامه‌ریزی قبلی داشته‌اند. ولی به علت عدم شناخت از آگاهی علمی بسیاری از ایرانیان و نداشتن امکانات کارشناسانه که یکی از محصولات قشری بودن است، تقلبی بسیار ناشیانه کرده‌اند که ممکن نیست در باور بگنجد.

ابتدا الگوی آماری را برای شما توضیح می‌دهیم. در علم آمار متداول است که نتایج همیشه از بعضی از جهات شباهت‌های دائمی داشته باشند. به طور مثال اگر جمعیت رأی‌دهنده را به سه دسته زیر تقسیم کنیم:

گروه محافظه کار، گروه لیبرال، گروه بی‌طرف

الگوی آماری نشان می‌دهد بدون در نظر گرفتن نتیجه‌ی انتخابات هیچ‌وقت تعداد رأی گروهای حزبی از تعداد اعضاء حزبی‌شان کم‌تر نیست. اثبات «من رأی می‌دهم» را مطالعه کنید.

زمانی که با وجود شواهد غیرقابل انکار رهبر تقلب حکومت را کتمان می‌کند، یعنی ایشان خود شریک جرم است. ما به کادر رهبری توصیه می‌کنم صبر ملت را نادیده نگیرند، به یاد بیاورند چگونه با اتحاد، اعتراضات و اعتصابات موجب انقلاب شدیم. مسیری که قرار است ملت طی بکند از احقاق حقوق اولیه برخاسته است. آرامش و سکوت ما فقط در ازای احقاق حقمان ممکن می‌شود، ما به نقطه‌ی عطفی از تاریخ آزادی‌خواهی خود رسیده‌ایم که راه بازگشت نیست، با آگاهی، استقامت و اتحاد و مبارزه‌ی مسالمت‌آمیز حق خود را خواهیم گرفت.

نظام فعلی در محکوم کردن و صحنه‌سازی تبحر دارد. مردم در دام درگیری‌های طراحی شده نیفتند. از خشونت فقط خشونت بیش‌تر برمی‌خیزد. به هر شکل ممکن خطوط ارتباطی خود را برای توزیع اطلاعات و جهت‌دهی‌های ستاد انتخاباتی آقای موسوی و کروبی گسترده‌تر و عمومی کنید. مهم‌ترین عنصر موفقیت در هر تحول اتحاد عمومی است. اموال عمومی از جیب شما ساخته شده است.

منبع: «من رأی می‌دهم»

درباره‌ی‌ رويدادهای خونين اخير

سرانجام، انتخابات نمايشی و غيردموکراتيک خردادماه به خون مردم رنگين شد. فرجام اين سناريوی ضددموکراتيک چيزی جز اين نمی‌توانست باشد.

روزنه‌ی کوچکی مانند اين انتخابات، که حاکميت ناگزير از گشودن آن بود، کافی بود تا خواسته‌های سرکوب‌شده و انباشته‌ی مردم از آن فوران کند و به موجی گسترده بدل شود که در روزهای گذشته شاهد آن بوده‌ايم. ما بدون توجه به بازی قدرتی که ميان نامزدها و جناح‌های مختلف ساختار قدرت در جريان است، و جدا از سوداهايی که گردانندگان نمايش انتخابات در سر دارند، سرکوب مردم و به خاک و خون کشيدن جوانان آزادی‌خواه اين سرزمين را محکوم می‌کنيم و بر اين باوريم که تا آزادی بی‌قيد و شرط احزاب، سنديکاها،‌ اتحاديه‌ها و انجمن‌های آزاد و مستقل تأمين نشود، تا آزادی انديشه و بيان بی‌هيچ حصر و استثنا محقق نشود، تا بساط سرکوب به طور جدی و کامل برچيده نشود، مشکل مرحله‌ی کنونی تاريخ جامعه‌ی ما حل نخواهد شد.

به سرکوب و کشتار مردم پايان دهيد! به اراده‌ی مردم گردن نهيد!

کانون نويسندگان ايران

۲۶ خرداد ۱۳۸۸

من به تغییر رأی می‌دهم

فرزانه طاهری*

من اگر بنشینم،

تو اگر بنشینی،

آن‌چه در می‌آید،

پدر هر دویِ ماست.

این پیامک را دو، سه روزی است دریافت کرده‌ام. این روزها تمام زندگی‌ام انگار شده است خواندن و دیدن و شنیدن مطالب مربوط به انتخابات. بارها شده که رشک برده‌ام به آن‌ها که از ابتدا، یک‌بار برای همیشه، به دلیل دموکراتیک ندانستن انتخابات در این کشور، به دلیل نظارت استصوابی و سایر موانع ذاتی قانون اساسی، تصمیم گرفته‌اند انتخابات را تحریم کنند.

گرچه باید بگویم خوشحالم که برخی اینک رویکردی دیگر را برگزیده‌اند و حق انتخاب را برای ما به رسمیت شناخته‌اند. استدلال اکثریت‌شان بحث مشروعیت است، اما ما که یادمان نرفته سال‌های سال نمی‌دانستیم اصلاً انتخاباتی برگزار می‌شود و چه روزی، و چه کسانی نامزد انتخابات‌اند. سال‌ها. نمی‌دانم چرا این بحث درست زمانی آغاز شد که مردم ِ به تنگ آمده در سال 76 به گسترده‌ترین وجهی به میدان آمدند. نمی‌دانم آن مشروعیت به قول ایشان نداشته‌ی سال‌های قبلش چه حاصلی داشت؟

کاری با تحریم‌کنندگانی که در خارج از این کشور زندگی می‌کنند ندارم، چون مسائل‌مان آن‌قدر از هم فاصله دارد که انتظار درک خود را از آن‌ها ندارم، انگیزه‌هایشان هم هرچه باشد برای منی که باید مدام با خود بجنگم، هر بار تصمیم بگیرم، هی این کفه آن کفه کنم، فرقی نمی‌کند. استدلال‌هاشان را بارها خوانده و شنیده‌ام. در سر و کله زدن‌هایم با خودم هرگز برایم تأیید یا تکفیر یا ترحم آنان یک پای معادله نبوده است.

من به بهتر شدن وضعیت خودم و کسانی چون خود می‌اندیشم، حتا اگر سر سوزنی باشد، و این را حق مسلم خود می‌دانم که اگر از من کاری برمی‌آید در میدانی که قوانین‌اش را دیگران و خلاف میل من تعیین کرده‌اند وارد شوم ـ به شرط این‌که تا جایی که در توان دارم از اصولم دست برندارم و فراموش‌شان نکنم.

۲۸مین سالگرد اعدام سعید سلطانپور

مردم شریف و آزاده!

بیست و هشت سال پیش، در چنین روزهایی، در ٣۱ خرداد ۱٣۶۰، سعید سلطانپور، شاعر، نمایش‌نامه‌نویس، منتقد، کارگردان تئاتر و عضو هیأت دبیران کانون نویسندگان ایران که در رژیم گذشته نیز بارها زندانی شده بود، پس از تحمل شکنجه‌های سنگین، همراه با ۱۴ تن دیگر به جوخه‌ی‌ اعدام سپرده شد. اما سعید فقط یک شاعر، نویسنده یا نمایشگر ساده نبود. شاید به جرأت بتوان گفت که او جلوه‌گاه تمامی ویژگی‌های برجسته‌یی بود که در هر عصر، تنها در تنی چند از روشنفکران به نمود در می‌آید؛ روشنفکری متعهد، انترنالیست، فروتن در برابر مردم و خروشان در مقابل قدرت ستم‌بارگان؛ نویسنده و شاعری که التزام‌اش به آزادی و برابری، حقیقت و همه‌ی ارزش‌های انسانی و پاک، تا دم مرگ با او بود. شک نداریم که شاملو‌ها، پوینده‌ها، مختاری‌ها و... در فضایی دم زدند و بالیدند که سلطانپور و سلطانپورها به وجود آورده بودند؛ با سنتی رشد کردند که در آن نوشتن و گفتن جدا از انسان و سرنوشت و آینده‌ی او معنایی ندارد.

کانون نویسندگان ایران در بیست‌ و هشتمین سالگرد اعدام تبهکارانه‌ی سعید سلطانپور هم‌چنان بر خواسته‌ی بر حق همیشگی خود پا می‌فشارد که پرونده‌های کشتارهای دهه‌ی ۱٣۶۰ و از جمله پرونده‌ی سعید سلطانپور را بگشایند.

آرزوی ما این است که شرایطی فراهم آید که بتوانیم بزرگداشتی شایسته‌ی این روشنفکر آزاده و بزرگ برگزار کنیم، و از تشکل‌هایی که در خارج کشور در تدارک مراسمی برای بزرگداشت یاد و خاطره‌ی سعید سلطانپور و راه و روش اجتماعی او هستند قدردانی می‌کنیم.

کانون نویسندگان ایران

۱۷ خرداد 1388

کتاب‌سوزان

امیر هوشنگ برزگر

یکی از  شرم‌آورترین کارهای حکومت هیتلری، سوزاندن کتاب‌ها [کتاب‌سوزی] بود که در حرکتی نمادین طی مراسمی حدود 25 تا 30 هرار کتاب را سوزاندند، خاکستر کردند و به باد دادند. کاری که در کشور ما نیز بی‌سابقه نبوده است.

از جمله نوسندگانی که کتاب‌هایشان سوزانده شد، می‌توان از این‌ها نام برد: آلبرت اینشتن، توماس مان، برتولد برشت، ارنست بلوخ، رزا لوکزامبورگ، کارل مارکس، زیگموند فروید، هاینریش مان و بسیاری دیگر و تقریباً آثار همه‌ی نوابغ علم و ادب کشوری که که ملتش به فرهنگش می‌نازید، آتش زده شد.

هدف از سوزاندن علم و فرهنگ که در نهایت خشک‌اندیشی انجام شد، رسیدن به «خلوص فرهنگی» بود. یعنی آن‌چه که با خواسته و ایده‌ئولوژی «حاکم» ناهمخوان بود.

وزارت ارشاد حکومت اسلامی دقیقاً به همین منظور شکل گرفته و در همین راستا  فعال است.

توجه کنید به این تصمیم صفار هرندی مسئول این وزارتخانه: «...70 درصد کتاب‌های منتشر شده در گدشته [زمان خاتمی] دارای ایراد است».

و پبرو این برنامه‌ی «کتاب سوزان بی‌آتش ولی پُر دود» در روز دوم و سوم نمایشگاه، بسیاری از همین 70 درصد که با مجوز منتشر شده است از غرفه‌های نمایشگاه جمع آوری شد. در بیست و دومین نمایشگاه کتاب: احمد محمود، هوشنگ گلشیری، علی‌اشرف درویشیان و پاره‌ای از آثار صادق هدایت غایب هستند.

مگر در قتل‌های زنجیره‌ای: محمد مختاری، محمدجعفر پوینده ، سعیدی‌سیرجانی، غفارحسینی، مجید شریف و بیش‌تر... نویسنده نبودند؟ و با برداشتی فاشیست‌مآبانه حذف فیزیکی نشدند؟

نازی‌ها در آلمان کتاب‌ها را سوزاندند ولی در ایران کتاب و نویسنده را با هم می‌سوزانند.